دانشگاه مفید دوفصلنامۀ علمی دین و دنیای معاصر ‪2821-0425 12 1 2025 04 21 The relationship between self-control and control over wealth and its impact on new jurisprudential issues رابطه تسلط بر نفس و تسلط بر مال و تأثیر آن در مسائل جدید فقهی 733414 10.22096/rc.2026.2045348.1230 FA علی شاطرمشهدی دانشجوی دکتری فقه و مبانی حقوق اسلامی، دپارتمان الهیات، دانشگاه مفید، قم، ایران. 0009-0000-1556-2071 Journal Article 2024 11 09 **Abstract**<br><br>The principle of *Taslit*, as one of the fundamental jurisprudential maxims, refers to the right of disposal and dominion of a person over their property. However, the important question that arises is whether the scope of this principle can be extended to include a person’s dominion over the self or their own body. That is, can the principle of *Taslit* serve as a basis for legitimizing bodily acts such as organ donation, suicide, or other forms of disposal by an individual over their body? In this research, by examining juristic views and jurisprudential evidence, as well as by critiquing arguments such as analogical reasoning of priority, the practice of rational people, and transmitted proofs, it becomes clear that the principle of *Taslit* exclusively refers to property and does not provide sufficient grounds to establish a person’s dominion over the self. Ultimately, the conclusion is reached that although others are not permitted to interfere with a person’s life and body without permission, this does not amount to full sovereignty of the individual over the self. On this basis, it is necessary that contemporary jurisprudential issues related to life and the body, including organ donation, be studied with independent arguments and their own specific principles, and they cannot be addressed merely through an extension of the principle of *Taslit*. قاعده تسلیط، به عنوان یکی از قواعد بنیادین فقهی، ناظر بر حق تصرف و سلطه انسان بر اموال خود است. اما پرسش مهمی که مطرح می‌شود این است که آیا می‌توان دامنه این قاعده را تا جایی گسترش داد که شامل سلطه انسان بر نفس یا بدن خودش هم شود؟ یعنی، آیا قاعده تسلیط می‌تواند مبنایی برای مشروعیت‌بخشی به تصرفات بدنی مانند اهدای عضو، خودکشی یا سایر تصرفات فرد در بدنش باشد؟ در این پژوهش، با بررسی دیدگاه‌ها و مستندات فقهی، همچنین نقد استدلال‌هایی مانند قیاس اولویت، سیره عقلا و ادله نقلی، روشن می‌شود که قاعده تسلیط صرفاً دلالت بر اموال دارد و برای اثبات سلطه انسان بر نفس خویش، دلیل کافی فراهم نمی‌کند. در نهایت، این نتیجه به دست می‌آید که گرچه دیگران بدون اجازه، مجاز به تصرف در جان و بدن انسان نیستند، اما این امر به معنای ولایت تام فرد بر نفس خود تلقی نمی‌شود.بر این اساس، ضرورت دارد مسائل نوپدید فقهی مربوط به جان و بدن، از جمله اهدای عضو، با دلایل مستقل و قواعد خاص خود مورد بررسی قرار گیرند و نمی‌توان صرفاً با توسعه قاعده تسلیط، پاسخگوی این مسائل بود.